برخی از خصوصیات بیولوژیکی و پویایی جمعیت ماهی زمین کن دم نواری طی یک دوره یک ساله از خرداد 1390 تا اردیبهشت 1391 در آبهای ساحلی بندرعباس بررسی شدند. در مجموع 1106 عدد ماهی بیومتری قرار گرفت. همچنین هر ماه 35 عدد ماهی برای بررسی وضعیت تولید مثلی نمونه برداری شد، و برای اندازه گیری وزن گناد، وزن کبد، تعیین مراحل جنسی و بررسی های بیشتر به آزمایشگاه منتقل شدند. سن 250 نمونه بوسیله برش اتولیت صورت گرفت، سن تخمین زده برای ماهیان ماده بین یک تا بیش از هفت و برای ماهیان نر بین یک تا بیش از چهار سال تعیین شد. رابطه وزن و طول (طول کل) برای ماهیان نر W=0.004L3.1635 و برای ماهیان ماده W=0.0042L3.1293 محاسبه شد. که نشان دهنده رشد ایزومتریک این ماهی است. نرخ مرگ و میر طبیعی برای ماهیان ماده 0.886 و برای ماهیان نر 0.736 بر سال، و مرگ و میر صیادی برای جنس ماده 1.43 و جنس نر 1.62 بر سال محاسبه شد. شاخص گنادوسوماتیک برای جنس نر و ماده به ترتیب 0.82±0.25 و 2.477±0.59 بر سال تعیین شد. میانگین شاخص هپاتوسوماتیک برای ماهیان نر 0.89±0.20 و برای ماهیان ماده 1.28±0.16 محاسبه گردید. بیشترین میزان شاخص هپاتوسوماتیک در بهمن ماه و کمترین میزان آن در اردیبهشت ماه تعیین شد.

در سال های اخیر، تلفات زیادی در اثر آلودگی های مختلف انگلی در ماهیان اتفاق افتاده است. شناسایی آلودگی های انگلی ماهیان بومی، کمک زیادی به جلوگیری از ورود آلودگی به مزارع پرورشی نیز می کند. با توجه به اهمیت این قضیه و برای ممانعت از بروز بیماری های زئونوز، بررسی انگل های ماهیان دارای اهمیت زیادی می باشد. مطالعه ی حاضر نیز به منظور بررسی انگل های کرمی در ماهی زمین کن دم نواری (Platycephalus indicus) حوزه ی خلیج فارس (در بازار شهرستان اهواز) صورت گرفت. در مطالعه ی حاضر، 100 قطعه ماهی زمین کن دم نواری خریداری و به آزمایشگاه منتقل گردید. انگل ها پس از جداسازی از قسمت های مختلف ماهی، به الکل 70 درصد منتقل و در مرحله ی بعد شناسایی آن ها توسط کلیدهای شناسایی صورت گرفت. در این مطالعه، 90 درصد از ماهیان دارای آلودگی های متفاوت کرمی بودند. بیش ترین میزان آلودگی مربوط به ترماتود Duosphincter zancli بودند. نماتودهای شناسایی شده در این مطالعه شامل Capillaria sp.، Porrocaecum sp. و Hysterothylacium sp. بود و نماتود هیستروتیلاسیوم بیش ترین فراوانی را در بین آن ها داشت. آکانتوسفال Serrasentis sp. و سستود Trypanorhyncha sp. نیز در این ماهی مشاهده گردیدند.

این پژوهش به منظور بررسی غلظت عنصر سرب در بافت کبد ماهی زمین کن Platycephalus indicus طی دو فصل زمستان و تابستان در مناطق میناب، قشم و بندر خمیر صورت گرفته است. غلظت عنصر سرب در کبد ماهی زمین کن در فصول متفاوت بین مناطق مختلف اختلاف معنی دار نشان داد (P<0.05). غلظت عنصر سرب در این ماهی بین جنس های نر و ماده در مناطق نمونه برداری اختلاف معنی داری نشان نداد (P>0.05). با توجه به نتایج می توان گفت که آلودگی های ناشی از فعالیت های نفتی، صنعتی و شهری در مناطق مختلف خلیج فارس طی فصول متفاوت بر روند تجمع عنصر سرب در ماهی زمین کن دم نواری موثر می باشد.

زمینه و هدف: مطالعات نشان می دهد زولپیدم و گل ساعتی با اثر بر GABA که یکی از نوروترنسمیترهای شناخته شده مغز است اثرات آرام بخشی و خواب آوری ایجاد می کنند. شواهد، مبنی بر وجود گیرنده های GABA در غدد درون ریز بدن از جمله تخمدان است. هدف از پژوهش مقایسه اثر عصاره ی گیاه گل ساعتی و زولپیدم بر تغییرات سطح هورمون های استروئیدی جنسی و فراساختار بافت تخمدان در ماهی بالغ گورامی بود.روش تحقیق: تعداد120 قطعه ماهی گورامی سه خال با میانگین وزنی 0/49±2/76 گرم ماهی خریداری شد. ماهی ها به 8 تیمار که شامل 15 قطعه ماهی تقسیم شدند شامل گروه کنترل، حلال، سه گروه تیماری دریافت کننده زولپیدم با دوزهای 5، 10 و 20 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن و سه گروه تیماری عصاره گل ساعتی با دوزهای 25، 50 و 100 میلی گرم بر کیلوگرم تقسیم شدند. تزریق به صورت عضلانی و جهت کم کردن استرس ماهی ها یک روز درمیان صورت گرفت. سپس ماهی ها تشریح و بافت تخمدان برای بررسی با میکروسکوپ نوری و الکترونی جدا و هورمون های استروئیدی اندازه گیری شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که سطح هورمون تستوسترون و 17-هیدروکسی پروژسترون در دوز 20 میلی گرم بر کیلوگرم زولپیدم به طور معنی داری افزایش یافت (P≤0/05). در ماهی های تحت تیمار در هر سه دوز زولپیدم، اووسیت ها نسبت به گروه کنترل اغلب در فاز ویتلوژنی بودند، درحالی که درهر سه دوز گروه های عصاره ماهی های تحت تیمار اکثر آنها در مرحله پیش هستکی قرار داشتند.نتیجه گیری: با توجه به نتایج احتمالاً زولپیدم محرک تکامل گنادی بود و عصاره گل ساعتی آن را مهار کرد.

زمینه و هدف: فلزات سنگین با ورود به دریا و تجمع در بدن آبزیان به یکی از نگرانی ­ها برای محیط زیست و سلامت انسان تبدیل شده اند­. بنابراین مطالعه حاضر با هدف بررسی تجمع فلزات کادمیوم، سرب، کروم، روی، مس و نیکل در بافت کبد، آبشش و عضله ماهی زمین کن دم نواری انجام شد. روش بررسی: 36 عدد ماهی از جایگاه ­های تخلیه صید سواحل مکران تهیه و در داخل جعبه ­های یونولیتی محتوی یخ به آزمایشگاه منتقل شدند. پس از خشک کردن و هضم نمونه­ ها توسط اسید نیتریک، میزان فلزات سنگین با استفاده از دستگاه جذب اتمی اندازه­ گیری شد و برای مقایسه غلظت فلزات سنگین مورد مطالعه از آزمون آماری آنالیز واریانس دو طرفه (Two-way ANOVA) و تست توکی (Tukey's test) در نرم افزار SPSS استفاده شد. یافته ­ها: نتایج نشان داد که به جز سرب بیشترین غلظت فلزات مورد مطالعه در بافت کبد ثبت شد. طبق نتایج، روی با میانگین mg/kg 27/66 بیشترین و کادمیوم با میانگین mg/kg 0/029 کمترین میزان را داشت، به طوری که از نظر غلظت روی تفاوت معنی داری بین مناطق چابهار، گواتر و کنارک با سایر مناطق مشاهده شد (0/05

این مطالعه با هدف استفاده از روش بارکدینگ DNA میتوکندریایی برای حل بهتر مشکلات طبقه بندی گونه ماهی زمین کن دم نواری Platycephalus indus و ارتباط ژنتیکی با دیگر نمونه های گزارش شده از نقاط مختلف دنیا و نیز برای مدیریت در بهره برداری بهینه از گونه های بومی و نیز حفظ تنوع زیستی وحفاظت و بهره برداری پایدار از این گونه انجام گردید. نمونه برداری از اب های ساحلی استان هرمزگان بوسیله صید مشتا انجام گرفت. استخراج DNA با استفاده از کیت و از باله پشتی انجام گردید. روابط فیلوژنتیک Platycephalus indus)) با استفاده از مقایسه با نمونه های موجود در بانک ژن نشان داد که نمونه بدست آمده از سواحل خلیج فارس در یک کلاید مونوفیلیک و در کلاستر اول در کنار نمونه هایی از چین و عربستان سعودی خود را نشان میدهد. همچنین در این مطالعه مشخص گردید که نمونه مورد مطالعه و دیگر نمونه های گزارش شده از دیگر نقاط دنیا را میتوان با فاصله ژنتیکی بین 002/0 تا 095/0 بترتیب با نمونه عربستان سعودی و چین از یکدیگر تمیز داد که این خود موید تاثیر موثر استفاده از این ژنوم در بارکدینگ و تعیین فاصله ژنتیکی با توجه به تفرق جغرافیایی و همچنین خصوصیات مورفولوژیک میباشد. رسم شبکه هاپلوتایپی گونه های مورد مطالعه نیز بیانگر تفرق هاپلوتایپی نمونه مورد مطالعه نسبت به هاپلوتایپ های دیگر مناطق بود. همچنین با توجه به داده های بدست آمده می توان استنباط کرد که پراکنش این گونه می تواند تحت تاثیر مهاجرت احتمالی این گونه نیز قرار گیرد.

مواد شیمیایی مانند فلزات ناشی از فعالیت های کشاورزی و صنعتی در نهایت مسیرشان را به سوی اکوسیستم های آبی پیدا نموده و می توانند اثرات سمی وسیعی روی موجودات آبزی داشته باشند. هدف از این مطالعه تعیین میزان سمیت عناصر در نمونه های ماهیان شورت و زمین کن از منطقه حفاظت شده حرا می باشد. نمونه های ماهیان شورت و زمین کن به منظور تعیین غلظت فلزات سنگین (Cd, Ni, Pb, Cr) در بافت های عضله، کبد و آبشش، از منطقه حفاظت شده حرا واقع در استان هرمزگان، جمع آوری و میزان فلزات توسط دستگاه جذب اتمی اندازه گیری گردید. این مطالعه نشان می دهد که در مقایسه با آبشش و عضلات، کبد بالاترین غلظت فلزات کادمیوم، کروم، سرب و نیکل را، به ترتیب با میانگین 0.91، 1.26، 0.99 و 3.12 میکروگرم در گرم در ماهی شورت و 0.91، 1.49، 1.43 و 3.03 میکروگرم در گرم در ماهی زمین کن دارا است. روند نزولی میزان تجمع فلزات در بافت های ماهیان به صورت کبد > آبشش > ماهیچه بود. محاسبات شاخص تجمع زیستی فلزات در هر دو گونه ماهی مورد مطالعه نشان داد که کبد بالاترین و عضله کمترین را دارا می باشد. نتایج آزمون همبستگی پیرسون در بافت های مورد مطالعه با عوامل طول کل، وزن و سن نشان داد که ارتباط منفی معنی داری بین غلظت فلزات سرب، کادمیوم، کروم و نیکل در تمامی بافت ها با فاکتورهای زیستی مذکور وجود دارد. همچنین نتایج حاصل از بررسی های آماری، حاکی از بالاتر بودن میزان سرب در بافت عضله ماهیان شورت و زمین کن نسبت به استانداردهای جهانی بود. مقادیر کادمیوم نیز در هر دو گونه پایین تر از استانداردهای FAO و WHO می باشد.

این پژوهش با هدف بررسی پیش بینی وضعیت صید تاس ماهی ایرانی (Acipenser persicus) در سواحل استان گلستان دریای خزر با استفاده از مدل پویایی انجام شد. نتایج حاصله بیانگر آن بود که مطابق مقدار اولیه جمعیت در سال 1387 برابر با 2500 قطعه ماهی، در صورت برداشت با نرخ حال حاضر، ذخایر این ماهی ارزشمند خاویاری تا 50 سال آینده از بین رفته؛ درحالیکه با در نظر گرفتن نرخ برداشت 2/0 در سال (تقریبا معادل نیمی از صید حال حاضر)، مقدار برداشت ذخایر ماهی قره برون سیر افزایشی خواهد داشت به نحوی که این ذخایر کاملاً توانایی بازسازی خودش را باز خواهد یافت.

برای این پژوهش تعداد 240 قطعه بچه ماهی کپور معمولی (با میانگین وزن 1± 5گرم) در 4 تیمار مختلف شوری 0، 1،3 و 6 گرم در لیتر در سه تکرار (در کیسه های پلاستیکی) به مدت زمان یک ساعت حمل شد. جهت بررسی پارامترهای خونی بچه ماهیان در پایان آزمایش، از نمونه ها به روش قطع ساقه دمی خون گیری صورت گرفت. طبق نتایج حاصل از اندازه گیری برخی پارامترهای بیوشیمیایی سرم خون، میزان پروتئین کل در بین تیمارهای مختلف اختلاف معنی داری را نشان نداد(P>0.05) ولی میزان گلوکز و کورتیزول در تیمارهای شوری کاهش معنی داری را نسبت به شاهد نشان دادند(P≤0.05). نتایج حاصل از اندازه گیری آنزیم های کبدی در میزان آلانین آمینوترانسفراز، آسپارتات آمینوترانسفراز و آلکالین فسفاتاز بین تیمارهای مختلف اختلاف معنی داری را نشان نداد(P>0.05). نتایج حاصل از اندازه گیری برخی فاکتورهای هماتولوژی خون نیز حاکی از عدم اختلاف معنی دار در تعداد گلبول های قرمز و سفید، درصد هماتوکریت و میزان هموگلوبولین در تیمارها بود(P>0.05). به طور کلی می توان گفت در ماهیان حمل شده در تیمار 3 گرم نمک در لیتر شاخص های استرس کمتر مشاهده شد.